 |
Northern Comments dec/jan. 1997
| media
|
nieuweschans |
05 Augustus 2005 | 10:23:51
|
Vierde Column uit LICK a touch of blues, jaargang 1 nr.6 december / januari 1997
na aanleiding van een natte lente.
NORTHERN COMMENTS
Sommige mensen doen van alles om maar niet te hoeven doen wat echt belangrijk is. Werken, de auto wassen, de boodschappen doen. Als je echt geen invulling meer kunt geven aan de tijd, is er altijd nog het voetbal, de kaartavond, of het vijfuur in de morgen ritueel: vissen.
Bij dag en dauw opgestaan, een thermoskan koffie, om drie minuten over half zes aangekomen op je favoeriete stekje. Weer of geen weer, een echte liefhebber is niet van zijn hobby af te houden. Welnu, als je mentaal een beetje laag bij de grond gezakt bent, zo laag dat jij je hoofd stoot in de kruipruimte onder die oude keet, welke je huisbaas nog steeds een woning durft te noemen, wel dan, dan moet je gaan vissen! Na die uren turen naar zo'n rood geverfde satéprikker, die met z'n kop net boven het water drijft, er aan herinerrend dat het water jou ook al tot aan de lippen gestegen is, zou het wel eens kunnen zijn dat je tot de conclusie komt, dat de tijd met niets doen goed te doden is.
Op nog geen twintig meter staat een reiger langs de waterkant, die inmiddels wel een afspraak bij een diëtiste kan gaan maken, kilo's aangekomen van de vissen die hij de afgelopen drie uur heeft gevangen en opgevreten. De ochtendzon schijnt over de golven, de dobber danst op en neer, en in een halve toestand van slaap doet het zich voor alsof je zweeft. Duizelig neem je dan nog een beker koffie, het lijkt verdomme wel of je de hele nacht aan de bar hebt doorgebracht. Verdonken in een bui van overmoed, prik je nog een pier aan de haak, en voelt daarbij de kronkels in je darmen. Nadat een fikse regenbui is weggedreven door de windkracht zeven vanuit de noordoost hoek, kom je voorzichtig onder je paraplu vandaan, om vervolgens te ontdekken dat je de ramen van de auto open hebt laten staan. Alsof dat nog niet genoeg is, komt er ook zo'n strependanser van een veldwachter om je visvergunning vragen, die natuurlijk nog thuis op de keukentafel ligt, samen met je vergeten pakje boterhammen. Na betaling van de boete volgt noodgedwongen het opruimen van je visuitrusting, welke door de storm grotendeels over het weiland verspreid ligt.
Met de spullen op de achterbank, en de regenjas aan de antenne geknoopt, neem je plaats achter het stuur van je voiture. Na enkele seconden dringt een wat kouwelijk vocht zich op aan je, toch al niet florrisant droge, achterste. Al slippend door het natte gras op weg naar de bewoonde wereld, komt bij de eerste de beste dijkoprit het hemels water je nog eens verkoelen, via het zo stom open gelaten zonnedak.
Bij het aanzetten van de radio branden de vonken zwarte plekken op je vingers, waar je echter niets van voelt, omdat ze toch al stijf verkleumd waren van de kou. "Radio 10Gold" klinkt het door de speakers, "Creedence Clearwater Revival met Who'll stp the rain, en dan nu even na het belspel een oud nummer om even terug te denken aan dat mooie weer van de afgelopen lente", aldus een wat te optimistische diskjockey. "Rain in may, wash your worries away".
Ja, je moet gaan vissen als je de moraal wilt opkrikken. Zeker ook als je de rust zoekt! |
|
|
|
|
Northern Comments okt.1996
|
nieuweschans |
28 Juli 2005 | 00:56:19
|
derde column uit LICK a touch of blues, jaargang 1 nr.5 okt/nov. 1996
na aanleiding van een bezoek aan het land van Maas en Waal
NORTHERN COMMENTS
Sla eens een spijker in de muur, zet eens zo'n bij Ikea gekocht bouwpakket van een kast in elkaar, of bak voor de verandering eens een chocolade cake voor je partner.
Probeer dit alles eens in een chagarijnige bui, het resultaat?
Je slaat je zelf op je duim, je schroeft het pakket verkeerd in elkaar, de cake zakt als een plumpudding in het bakblik! Goed werk wordt alleen geleverd als de uitvoerende in een vrolijke stemming verkeerd. Met een zomers deuntje op de achtergrond rijst de cake buiten z'n blik, het bouwpakket staat in mum van tijd in elkaar.
Ik heb een probleem, wonend in een rustige omgeving, zonder dancings, jeugdhonken en voorbij razende snorscooters met bioritme verstorende housemuziek. De hele dag omringt met stilte, door mijzelf onderbroken met met het geluid van mensen als Willie Nelson, Thad Beckman, Elmore James, Patsy Cline en sinds kort ook Bas de Haan. Natuurlijk is het niet alleen verbale ellende dat deze fenomenen ten gehore brengen, maar het bevorderd wel al een aanwezig zijnde stemming. Een voordeel van het platteland is wel de natuur, die zich in al haar facetten aan me opdringt. De zon schijnt onafgebroken door m'n werkplaats, mij er aan herinnerend dat "living outdoors" ook z'n charmes heeft.
Op bezoek bij een goede kennis in het land van Maas en Waal blijkt dat niet de omgeving de sfeer bepaald, maar eerder de mensen waarmee je in contact komt...
"Ik mot nei schoeisel hemme", was de stelling van een in overall gekleed heerschap die bij mijn, helaas overleden, favoriete schoenmaker van Brabant door de deur stormde. "en ik her nog haost ok". Binnen twee minuten had hij een paar nieuwe stappers uitgezocht, en toverde twee geeltjes uit z'n broekzak, die met een elastiekje rond een mondharmonica waren gebonden. "Moar die schoene passe Oe nie al te best", was de opmerking van de vakman. "Da gif nie", zo het antwoord, "ik hoef moar 150 meter te lope naor 't café". "Mar motte gij de jonge keujes dan nie voeieren?" werd hem gevraagd. "Ik gao mar effekes, 'k zij in een uurke weer om".
Nadat we een hapje en een drankje genuttigd hadden, ben ik een eindje over de verhoogde dijken gefietst. Tegen de avond was ik weer terug om mijn inmiddels gerepareerde schoenen op te halen. Net op het moment dat we met "mes en vork" wat aan het drinken waren, hoorden we een merkwaardig muzikaal geluid vanaf de straat. Daar was het boertje dat al spelend op z'n mondharmonica langs kwam strompelen. "We zullen hem maar even naar huis toe helpen", zo was mijn idee. Na enig aarzelen was de man bereid zich te laten vergezellen door een paar armen aan weerszijde van zijn wankele gestel. "Heur die keujes nou 's te keer goan kjel, da komt 'r van as ge ze nie optiet voeiert", klaagde de schoenmaker. Onze vrolijke agrariër liep naar de varkensstal, deed de deur open en nam plaats tussen zijn geliefde troeteldieren. "Ik zij dan wel nie instoat gullie te voeieren", zo was zijn relaas, "moar plezier zulde net as de boas ok hemme". En gemoedig speelde hij verder.
De varkens hebben het overleefd, en door het plezier dat deze boer in z'n werk had, zullen ze ook wel flink vet worden. De volgende keer als ik een schnitzel eet zal ik aan hem denken. Als je eigen eten vanavond lekker smaakt bedenk dan dat die gene in de keuken, een opperbeste stemming moet hebben gehad. En heb er begrip voor dat een Bluescolumnist (zo'n persoon die graaft on het slechte leven van zichzelf, om tot de ontdekking te komen dat er niets is om over te klagen), zo af en toe, ook een vrolijke dag beleefd. |
|
|
|
Northern Comments juni 1996
|
nieuweschans |
27 Juli 2005 | 22:58:29
|
tweede column uit LICK a touch of blues, jaargang 1, nr.3 juni/juli 1996
na aanleiding van een bezoek aan het dorpscafé.
NORTNERN COMMENTS
Zaterdag avond 20.00 uur. De werkzaamheden zitten er weer op voor de week, de inhoud van de kassa is geteld en de opbrengst is weer mager zoals gewoonlijk.
Tegen de wil van mijn gezonde verstand in, pak ik wat geld uit de lade, stap in mijn schoenen, duik in m'n jas en een paar minuten later zit ik aan de bar achter mijn eerste glas Glen Fiddich. De zaak zit vol met amateurvoetballers die zich voorbereiden op de wedstrijd van morgen. Het ene vrolijke lied na het andere wordt voorgedragen door de mensen die zich verdringen bij de karaoke installatie. Arie Ribbens en Corry Konings zijn nog steeds mateloos populair bij de enigszins aangeschoten café bezoeker.
De deur gaat open en er stappen wat vreemdelingen binnen, dat wil zeggen, ze komen niet uit het dorp. Onder aandacht van de rijkelijk vertegenwoordigde stamgasten zoeken ze een plaats en het gezelschap strijkt neer aan de laatste vrije meter van de bar. Alhoewel men in de grenstreek gewend is aan bezoekende toeristen, blijkt een groepje mooie vrouwen toch tot nieuwsgierig staren te leiden. De enige man in het gezelschap heeft plaatsgenomen op de kruk naast mij en we komen in gesprek over muziek en het fenomeen karaoke. Na enige tijd, (hoelang kan ik me niet meer herinneren, maar het zal zo'n acht glazen later geweest zijn) zegt mijn buurman dat hij ook wel eens wat zou willen zingen. Nadat hij de lijst van beschikbare songs heeft bekeken, komt hij weer naast me zitten, met de mededeling dat er geen titel voorhanden is die hem tot het voordragen van een lied zou kunnen overhalen. Ik biedt hem nog wat te drinken aan en samen luisteren we naar het groepje illustere dames, die inmiddels de zaak swingend op stelten hebben gezet.
Juist op het moment dat ik me realiseer dat naar huis lopen over een paar glazen geen optie meer is, maakt het karaokegeluid plaats voor een rustige CD op de achtergrond. De dames, die samen een bezoekend volleybalteam vertegenwoordigen genieten, inmiddels na hun optreden, een wel zeer grote belangstelling van de locale drinkebroeren.
Na een paar minuten afwezigheid van mijn mededrinker, komt hij de zaak weer binnen met een gitaar in zijn hand. Hij gaat neemt plaats achter de microfoon en begint zonder aarzelen een nummer te zingen. Ondanks de inmiddels onduidelijke communicatie tussen de hersenen en de rest van mijzelve, hoor ik toch duidelijk een zeer geslaagde versie van "Watch your step", en na een paar nummers blijkt dat Ted Hawkins hoog in het vaandel staat van deze muzikant. Iedereen lijkt gevangen door de muziek van deze man en ondanks de ruimschoots aanwezige afleiding van de luidruchtige, sportief ogende dames, is hun coach het middelpunt van de belangstelling.
Ergens achter in mijn geheugen hoor ik nog het op mijn verzoek gezongen nummer "Party Hour", waarin tot uitdrukking komt dat van goedkoop drinken verdriet niet minder wordt. In die hoedanigheid is Ted Hawkins ook mijn idool. Ik heb spijt dat ik de aanwezige bandrecorder niet heb aangezet. Ik kan de naam van deze onbekende troubadour niet meer herinneren, net zo min als de weg naar huis...
|
|
|
|
Northern Comments april 1996
|
nieuweschans |
27 Juli 2005 | 20:18:55
|
eerste column uit LICK a touch of Blues, jaargang 1 nr.2 april/mei 1996
na aanleiding van aflevering 1
NORTHERN COMMENTS
"Nooit van gehoord!', 't was een begrijpelijke reactie van de verkoper in een Noorder platenzaak. Voor hem lag op de toonbank immers het eerste nummer van LICK.
Na enige uitleg over de bedoeling van mijn bezoek, (het proberen te verkopen van een advertentie of het vinden van een verkooppunt voor LICK) stamelde hij tegen met het excuus geen Blues en aanverwante muziek in zijn assortiment te hebben. "Zelf vind ik het ook niet zo interessant", zei hij, om vervolgens voor een groepje jongelui, die een CD met onbeduidend lawaai hadden uitgezocht, het spiegelplaatje via de luidsprekers in z'n winkel te gaan draaien. "Dit is pas kicken man", was het commentaar van een 14 jarige nozem met z'n baseball petje achterstevoren op z'n kaal geschoren hersens. Nog nimmer had het interieur van de zaak zoveel trillende geluidsgolven te verduren gehad, aangezien het mistig werd van het naar beneden dwarrelende stof dat zich in de loop der jaren op het plafond had afgezet. Na wat opmerkingen van andere klanten werd de "muziek" wat zachter gezet en konden we onszelf weer horen praten.
Twee minuten later was het schijfje alweer terug geplaatst bij de rest van de aanbiedingen, en waren de jeugdigen op weg naar het gat van de deur. Ik had intussen wat gesnuffeld in de bak met vergeten muziekstromingen in deze "up tp date" CD winkel. Tot mijn verbazing vond ik wat van mijn gading, en vroeg de verkoper ook deze CD eens te laten horen. Met een hopeloze blik in zijn ogen besloot hij mijn verzoek te honoreren door het laatste nummer van deze in Ocean Way Studio's opgenomen CD op te starten. Na de eerste klanken zag ik het lawaai minnende groepje scholieren verbaasd omdraaien en zich rond één van de buitensporig grote speakers scharen. In overleg met de verkoper werd daarna besloten deze geluidsdrager in z'n geheel ten gehore te brengen. Blijkbaar toch geintereseerd werd er aandachtig geluisterd.
Ik heb die middag geen advertentie voor het magazine kunnen slijten, en Lick zou ook niet worden verkocht in deze platenzaak. Het enige advies dat ik de jongelui kon geven, was de film "Crossroads" waarvan deze CD de soundtrack was, eens een keer te huren in de videotheek. Ik heb mijn stapeltje LICK's onder mijn arm genomen en de zaak verlaten, met op de achtergrond de harmonica klanken van Frank frost en John 'Juke' Logan. Bij het sluiten van de deur galmde het geluid van Ry Cooder z'n gitaar nog door de brievenbus. Ze verkochten, zoals zij dat noemden, dan wel geen "Ouwe lullen muziek", maar die middag hadden ze in deze platenzaal toch wel 'n touch of blues....... |
|
|
|
|
|
